Osiedlił się w Libawie, później w Petersburgu, gdzie reorganizował chóry i orkiestrę w katedrze metropolitalnej. Około roku 1900 przeniósł się do Saratowa, gdzie objął profesurę (fortepian i przedmioty teoretyczne) w konserwatorium kierowanym wówczas przez Stanisława Eksnera.
W 1904 roku skomponował Koncert organowy g-moll op. 35, który uchodził za bezpowrotnie utracony w pożarze Filharmonii Warszaskiej, zbombardowanej przez Niemców w 1939 roku, ale po ponad półwieczu odpis utworu odznalazł się w Bibliotece Uniwersyteckiej w Poznaniu i został wykonany jako World Premiere Recording przez polskiego organistę Jerzego Dziubińskiego.
W latach 1906–1909 zajmował stanowisko dyrygenta chórów Filharmonii Warszawskiej. Od 1906 do 1924 roku był profesorem gry na organach w Instytucie Muzycznym w Warszawie, a od 1909 roku prowadził klasę kontrapunktu.