Z wiekiem futro ulega skręcaniu i jest bardziej nastroszone. Starsze świstaki, szczególnie po śnie zimowym, mogą mieć na grzbiecie i na ogonie wyleniałe miejsca. thumb|left|Głowa świstaka Na bokach pyska świstaka wyrasta po pięć rzędów wibryssów o długości do 8 cm. Włosy czuciowe są także rozmieszczone na brwiach. Świstak nie ma gruczołów potowych. Czoło świstaka jest płaskie i szerokie. Uszy krótkie (2–2,5 cm), obustronnie owłosione, są niemal całkiem schowane w sierści głowy. Oczy są małe, czarne. Przednie łapy są krótkie, mocne i chwytne, wyposażone w 4 owłosione palce zakończone liczącymi 2–2,5 cm pazurami stanowiącymi pomocne narzędzie w kopaniu nor oraz w przytrzymywaniu pokarmu. Umięśnione łapy tylne kończą się 5 palcami z ostrymi pazurami.
Zewnętrzną powierzchnię siekaczy pokrywa twarde szkliwo o podłużnym bruzdkowaniu. Jej wybarwienie zmienia się wraz z wiekiem zwierzęcia. U młodych jest biała, a z wiekiem ciemnieje, staje się pomarańczowa i niemal brązowa. Tylną, wklęsłą powierzchnię siekaczy buduje krucha zębina. Układ zgryzu siekaczy ma charakter nożycowy.