Antoni Ćwikliński (ur. 16 stycznia 1834 w Czerniejewie, zm. 14 kwietnia 1898 w Mogilnie) – polski duchowny rzymskokatolicki, proboszcz i dziekan w Mogilnie, działacz społeczny.
Życiorys Był synem Stanisława (kowala) i Józefy z Plucińskich. Kształcił się w gimnazjum w Trzemesznie, potem studiował w seminariach w Poznaniu i Gnieźnie, przyjmując w 1857 święcenia kapłańskie. Pracował początkowo jako wikary w Mogilnie, skąd w 1860 przeniesiony został na probostwo w Gościeszynie koło Żnina. Pełnił tam posługę duszpasterską przeszło ćwierć wieku. W 1886 powrócił do Mogilna i objął funkcję proboszcza parafii św. Jakuba, a od 1896 był jednocześnie dziekanem żnińskim.
Ćwikliński był zwolennikiem ruchu narodowego. W czasie powstania styczniowego naraził się władzom pruskim, które za rozpowszechnianie broszury Jubileusz dla Wielkopolan skazały go w maju 1864 na dwa miesiące więzienia. Prezes prowincji poznańskiej naciskał na konsystorz w Gnieźnie z żądaniem udzielenia upomnienia Ćwiklińskiemu za jego działania, określane mianem "przestępczych i podburzających". Proboszcz gościeszyński był w 1873 sygnatariuszem akcesu do arcybiskupa Mieczysława Ledóchowskiego z protestem przeciwko represyjnym tzw.