Był także redaktorem naczelnym Wojskowego Przeglądu Prawniczego oraz przewodniczącym Związku Inwalidów Wojennych.
Równolegle od 1950 pracował naukowo na Wydziale Prawa Uniwersytetu Warszawskiego. W 1959 obronił pracę doktorską Formy procesu prawotwórczego (promotorem był prof. Stanisław Ehrlich). Rozprawa habilitacyjna Ustawa i rozporządzenie w klasycznej doktrynie francuskiej i niemieckiej została opublikowana w 1968. Pracował w Zakładzie Teorii Państwa i Prawa UW. W 1982 uzyskał tytuł naukowy profesora. Na emeryturę przeszedł w 1984. Należał do Polskiej Zjednoczonej Partii RobotniczejJoanna Mantel-Niećko, Próba sił: źródła do dziejów Uniwersytetu Warszawskiego po 13 grudnia 1981, Warszawa 1991, s. 198..
Jego zainteresowania naukowe obejmowały przede wszystkim kwestie tworzenia norm prawnych, a także zagadnienia prawnej ochrony środowiska. Był jednym z pionierów badań w tej ostatniej dziedzinie w Polsce.
Został pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie.