mały|Chrząstka nagłośniowa człowieka, powierzchnia tylna (krtaniowa). Szypułka podpisana petiole of epiglottis. Chrząstka nagłośniowa () – nieparzysta chrząstka krtani większości ssaków, będąca podłożem nagłośni (epiglottis), z którą bywa w uproszczeniu utożsamiana i wtedy określenia „nagłośnia” i „chrząstka nagłośniowa” stosowane są zamiennie.
U człowieka ma kształt sercowaty, esowato wygięty, porównywany do liścia, łyżki do butów, cedzaczka, pióra lub siodełka roweru. Jest zbudowana z tkanki chrzęstnej sprężystej i włóknistej. Razem z gruczołami śluzowo-surowiczymi i błoną śluzową, którymi jest pokryta, tworzy nagłośnię, której górna część stanowi przednio-górne ograniczenie krtani. Wyróżnia się w niej dwie części – górną płytkę (lamina), szeroką, grubszą w środkowej części a cieńszą na wywijających się w stronę językową brzegach, i dolną, silnie zwężającą się szypułkę (petiola). Powierzchnia przednia chrząstki nagłośniowej, skierowana w stronę języka (powierzchnia językowa), jest nieco wypukła, a powierzchnia tylna (krtaniowa) – wklęsła. Chrząstka poprzebijana jest otworami dla przejścia naczyń krwionośnych, przewodów gruczołów i nerwów. Na obu powierzchniach znajdują się też zagłębienia dla gruczołów, więcej jest ich na powierzchni tylnej.