Jan Białocerkiewicz (ur. 24 grudnia 1945 w Chłopiatynie koło Zamościa, zm. 25 lutego 2008 w Toruniu) – polski prawnik, specjalista prawa międzynarodowego publicznego, profesor doktor habilitowany.
Życiorys W 1947 osiedlił się wraz z rodziną w województwie olsztyńskim. Uczęszczał do Liceum Ogólnokształcącego w Lidzbarku Warmińskim (ukończył w 1966). Następnie, po odbyciu służby wojskowej, w 1968 uzyskał dyplom Studium Nauczycielskiego w Olsztynie i przez dwa lata pracował jako nauczyciel Liceum Ogólnokształcącego w Lubawie. W 1974 ukończył prawo na UMK, doktorat uzyskał w roku 1978 na podstawie rozprawy Międzynarodowe ujednolicenie prawa pracy w ramach Międzynarodowej Organizacji Pracy; promotorem był, podobnie jak przy dyplomie magisterskim, Janusz Gilas. W 1982 jako stypendysta rządu francuskiego odbył uzupełniające studia na Uniwersytecie Paryskim. Habilitację uzyskał w roku 1999 po przedstawieniu pracy Status prawny cudzoziemca w świetle standardów międzynarodowych;