Estymator Kaplana-Meiera – używany w statystycznej analizie przeżycia estymator prognozujący funkcję przeżycia. W badaniach medycznych może być użyty np. do przewidywania frakcji pacjentów, którzy przeżyją określony czas po operacji. Ekonomista może szacować czas jaki ludzie pozostają bezrobotni po utracie pracy. Inżynier może mierzyć czas do awarii urządzenia.

Wykres estymaty Kaplana-Meiera funkcji przeżycia składa się z szeregu poziomych odcinków, schodzących coraz niżej (funkcja schodkowa). Coraz większa próba statystyczna powoduje powstanie coraz większej liczby coraz krótszych odcinków, w granicy dążąc do prawdziwej funkcji przeżycia.

frame|Przykład wykresu estymaty Kaplana-Meiera dla dwóch prób pacjentów

Ważną zaletą estymatora Kaplana-Meiera jest branie pod uwagę obserwacji cenzorowanych – braków danych od pewnego momentu czasu, różnego dla każdego obserwowanego obiektu (np. w przypadku odejścia pacjenta ze szpitala, utraty kontaktu z badanym itp.).

W statystyce medycznej typowe zastosowanie może obejmować podział pacjentów na grupy różniące się tylko jedną cechą, np. występowaniem określonego genu, albo podawaniem innego leku. Na wykresie pacjenci z grupy B umierają znacznie szybciej niż z grupy A.