Na skutek dewaluacji z 1535 roku w 1541 przeprowadzono w Danii reformę walutową, według której marka zawierała 8.68 gramów czystego srebra. W obowiązującym wtedy systemie marka była równa 1/3 talara (rigsdaler) i dzieliła się na 16 szylingów, 48 witenów lub 192 fenigi. W 1554 roku nie naruszając relacji między monetami, zwartość srebra w marce została nieco obniżona. Dalsza dewaluacja marki sprawiła, że w 1564 roku marka stanowiła już 1/4 duńskiego talara. Po roku 1575 doszło do dalszej dewaluacji, którą zakończyła ordynacja z 1582 roku, na mocy której marka zawierająca już tylko 5.89 gramów srebra stanowiła 1/4 talara i tak jak poprzednio dzieliła się na 16 szylingów, 48 witenów lub 192 fenigi.
Na podstawie kolejnej ordynacji menniczej z 1602 roku wybijano marki w dwóch wersjach – grube marki (grov mark) o masie 9.35 gramów i próbie srebra 9 i 1/9 łuta oraz lekkie marki (fin mark) ważące 6.15 gramów, próby 14 i 2/9 łuta. W obu przypadkach zawartość srebra w marce wynosiła około 5.5 gramów. Marka dzieliła się na 16 szylingów, 32 szóstaki, 48 witenów, 96 blafertów lub 192 fenigi.