Comando Supremo (z wł. Naczelne Dowództwo) – najwyższy szczebel dowodzenia włoskich sił zbrojnych w okresie od czerwca 1941 do maja 1945 roku. Jego poprzednik, Stato Maggiore Generale (Najwyższy Sztab Generalny), był organem czysto doradczym, bez bezpośredniej kontroli nad poszczególnymi rodzajami sił zbrojnych i z bardzo małą liczbą personelu. Utworzone z powodu wymogów chwili podczas II wojny światowej, Comando Supremo było dużą organizacją z kilkoma departamentami i operacyjnym dowództwem sił zbrojnych na aktywnych frontach. Pod koniec wojny zostało ponownie zredukowane do roli czysto doradczej.
Tło W momencie przystąpienia Włoch do II wojny światowej 10 czerwca 1940 roku włoskie siły zbrojne nie były zjednoczone pod jednym dowództwem, chociaż premier Benito Mussolini sprawował jednocześnie urząd ministra wojny, marynarki wojennej i lotnictwa. 11 czerwca 1940 roku król Wiktor Emanuel III mianował Mussoliniego „Najwyższym Dowódcą Sił Zbrojnych Działających na wszystkich Frontach”. Stato Maggiore Generale (Najwyższy Sztab Generalny), pomimo swojej wzniosłej nazwy, liczył tylko siedmiu pracowników i był organem doradczym Mussoliniego. Nie miał bezpośredniej komunikacji z ministerstwami i nie posiadał żadnej władzy nad sztabami armii, marynarki i sił powietrznych.