Oblężenie La Rochelle miało miejsce od sierpnia 1627 do 28 października 1628 podczas wojny hugenockiej 1626–1629.
W edykcie nantejskim Henryk IV rozszerzył prawa przysługujące hugenotom. Twierdza La Rochelle stała się jednym z głównych ośrodków hugenotów, którzy mieli nad nią pełną władzę.
W następstwie hugenockiego buntu wywołanego przez księcia Henri de Rohana i jego brata księcia de Soubise, do którego doszło w 1625 roku, następca Henryka IV Ludwik XIII wznowił wojnę z Hugenotami. Pierwszy minister króla Francji kardynał Richelieu ogłosił, że stłumienie hugenockiego buntu jest dla królestwa sprawą priorytetową.
Ponieważ Holandia w walce z Habsburgami wspomagana była przez Francję, doszło do sytuacji, w której do walki z francuskimi protestantami w La Rochelle miały być użyte statki wynajęte w protestanckiej Holandii. Rada miasta Amsterdam, gdzie Francja wynajmowała statki zastrzegła, że na ich pokładzie nie będzie można prowadzić katolickich kazań.
Karol I był skłonny poprzeć hugenotów, by osłabić Francję. Należy pamiętać, że wspierał buntowników przeciwko legalnej władzy. Do pomocy skłoniły go też problemy finansowe rządu francuskiego oraz ambicje morskie i kolonialne Kardynała.