Indianin (łac. Indus, dop. Indi, skrót Ind) – mało wyraźny, 49. co do wielkości gwiazdozbiór nieba południowego, a przy tym bardzo wydłużony, bo zajmuje deklinację od –45° do –74°. Przedstawia człowieka trzymającego włócznię i strzały. Nie wiadomo, czy jest to rdzenny mieszkaniec Indii Wschodnich (odkrytych przez holenderskich badaczy podczas ich wypraw) czy postać Indianina z Ameryki Północnej. Konstelacja składa się z niewielu słabych gwiazd, więc jedynie osoby z bogatą wyobraźnią mogą dostrzec w niej sylwetkę człowieka. Liczba gwiazd dostrzegalnych nieuzbrojonym okiem wynosi około 20. W Polsce niewidoczna.
Pochodzenie nazwy Grupa gwiazd, którą obecnie uważa się za Indianina, leży zdecydowanie za daleko na południe, by mogła być obserwowana przez dawnych europejskich astronomów. Konstelacja ta została wprowadzona przez nawigatorów holenderskich Pietra Dirksza Keysera oraz Fredericka de Houtmana pod koniec XVI w., którzy jako pierwsi systematycznie obserwowali te gwiazdy, i oni też zobaczyli w nich tubylca. Następnie Petrus Plancius umieścił Indianina – narysowanego tak, jakby był w trakcie polowania – na swoim globusie nieba w 1598 roku. Johann Bayer ujął ten gwiazdozbiór w swojej Uranometrii w 1603 roku.