Rozwój organizacji znacznie spowalniały kłopoty finansowe. Część problemów rozwiązywała jednak pomoc materialna amerykańskiego Jointu. Dzięki temu na przełomie 1928 i 1929 roku funkcjonowało 100 ośrodków CISZO, w których działało 114 szkół powszechnych, 46 domów dziecka, 52 szkoły wieczorowe, 3 gimnazja i 1 seminarium nauczycielskie. W instytucjach tych uczyło się 24 tys. osób. W kolejnych latach, wraz ze wzrostem popularności ruchów syjonistycznych, liczba pobierających nauki w CISZO się zmniejszała. Na przełomie 1934 i 1935 roku uczyło się tam 15 166 uczniów, z czego w szkołach elementarnych – 9 936, w gimnazjach – 650, a w pozostałych – 4 580.
Działalność CISZO, podobnie jak i wielu innych organizacji Żydów polskich, została zakończona przez wybuch II wojny światowej i Holokaust.
Ideologia CISZO charakteryzowała się wpajaniem uczniom poglądów sprzeciwiających się syjonizmowi i kulturze hebrajskiej. Lewicowe przekonania kadry nauczycielskiej organizacji przejawiały się także w antyklerykalizmie i wrogości wobec judaizmu. Zamiast tego opowiadano się za kulturą świecką, z dużym znaczeniem języka jidysz. W CISZO silne były tendencje socjalistyczne.
W szkołach organizacji nauczano w dwóch językach. Tzw.