Zygmunt Mikołaj Gaworski (ur. 2 marca 1902, zm. 1 marca 1973 we Włocławku) – szachista polski, czołowy zawodnik Poznańskiego Okręgowego Związku Szachowego w latach międzywojennych, mistrz Poznania.
Gaworski uczestniczył w życiu turniejowym Wielkopolski od schyłku lat 20. XX wieku. Debiutował w mistrzostwach Poznania w 1928, które ukończył na dzielonym V-VI miejscu (turniej ten zakłóciła nagła śmierć prowadzącego w klasyfikacji po dziesięciu rundach Adama Drosio). W 1929 w mistrzostwach Poznania Gaworski uplasował się na VII miejscu, uznając wyższość takich zawodników, jak Marian Steifer, Antoni Wojciechowski, Arthur Rhode, Roman Gostyński, Leon Widermański i Zdzisław Lubiński. W efekcie zabrakło dla niego miejsca w reprezentacji Poznania na pierwsze drużynowe mistrzostwa kraju, rozegrane w Królewskiej Hucie. Został natomiast powołany na inne spotkanie drużynowe, w którym w marcu 1929 zmierzyły się Poznański Klub Szachistów i wrocławski klub Morphy; Gaworski dołożył swoje zwycięstwo do końcowego sukcesu poznaniaków w stosunku 7:3.