Próba potwierdzenia trujących właściwości wód Styksu została przedstawiona przez amerykańskich naukowców (podczas XII Międzynarodowego Kongresu Toksykologii w dniach 19-23 lipca 2010 roku w Barceloniehttps://web.stanford.edu/dept/HPS/MayorStyx12.pdf), którzy odkryli w skałach tej rzeki bakterię wytwarzającą silnie toksyczną substancję, kalicheamycynę, powodującą uszkodzenia DNA, z początkowymi objawami osłabienia, zmęczenia i bólu, a następnie zapaścią narządów wewnętrznych i układu nerwowego, ostatecznie prowadząc do śmierci. Objawy te są zbieżne z tymi, o których mówią źródła historyczne. Toksyczność wód Styksu była już opisywana w starożytności przez Hezjoda w VIII wieku p.n.e. oraz geografa Pauzaniasza w II wieku naszej ery.
W literaturze W Boskiej komedii Dantego, zapożyczony z mitologii Styks jest rzeką w piątym kręgu Piekła, rozlewającą się w bagna, w których potępieni za gniew nieustannie walczą i toną. Otacza mury piekielnego miasta Disa, obejmującego najniższe kręgi piekielne.
Przypisy
Bibliografia Karl Kerényi Mitologia Greków; Warszawa: Wydawnictwo KR 2002 Jan Parandowski Mitologia; Londyn: Wydawnictwo PULS Publications Ltd 1992
Kategoria:Rzeki w mitologii greckiej