Wynika z tego, że Cartaojal zdobył trzy z czterech sztandarów i że te dwa były w posiadaniu lansjera, który – zdając sobie sprawę z ich znaczenia – próbował je ocalić i w trakcie tego zginął. Ostatni prawdopodobnie został spalony wraz z furgonami taboru, a więc tam, gdzie się go nikt nie mógł spodziewać. Co stało się z tymi trzema sztandarami od bitwy do chwili, w której dwa z nich zawisły jako trofea w Kaplicy Królewskiej św. Franciszka katedry w Sewilli nie jest do końca jasne, ale na podstawie kilku zachowanych dokumentów da się zbudować pewną hipotezę:
Wszystkie trzy znajdowały się prawdopodobnie w rękach sztabu armii hiszpańskiej bez jakiegokolwiek zamiaru prezentowania publicznie, aż do bitwy pod Albuerą, kiedy to brytyjscy sprzymierzeńcy zostali „zmasakrowani” przez Lancjerów Nadwiślańskich – dokładnie tych samych, którzy stracili sztandary pod Yevenes. Z całą pewnością właśnie wtedy hiszpańskie dowództwo postanowiło wydobyć zapomniane trofea i pokazać je jako sztandary zdobyte pod Albuerą, głównie dla podniesienia upadłego morale własnych wojsk, które zostały pominięte milczeniem w brytyjskim sprawozdaniu z bitwy. Tak właśnie należy rozumieć słowa o „wzięciu polskiego sztandaru przez regiment z Murcji”, które generał Lardizabal wymienił w swoim raporcie po bitwie.