Kongres w Brukseli, 1868 Kongres w Brukseli odbył się w 1868 roku. Głównym przedmiotem jego obrad stał się stosunek do anarchistycznej Ligi Pokoju i Wolności. Kongres opowiedział się (zgodnie z poglądami Marksa na ten temat) za niełączeniem się Stowarzyszenia z Ligą. Pomimo tego zachęcił robotników do popierania wszystkich progresywnych ruchów antymilitarnych.
Kongres w Hadze, 1872 Po upadku Komuny Paryskiej (1871), Bakunin scharakteryzował idee Marksa jako autorytarne i stwierdził iż jeśli marksiści dojdą do władzy, wówczas skończą tak samo źle jak członkowie klasy panującej, przeciwko której walczą. W 1872 r., w czasie Kongresu w Hadze, konflikt ten osiągnął swoje apogeum i zakończył się rozłamem w łonie ruchu – Bakunina i Jamesa Guillaume wykluczono z Rady Generalnej Międzynarodówki. Moment ten uznawany jest za początek długiego konfliktu pomiędzy anarchistami a marksistami.
Rozłam Odtąd istniały de facto dwie organizacje uważające się za „Międzynarodowe Stowarzyszenie Robotników”. Sekcje krajowe odrzuciły decyzje kongresu haskiego i Rady Generalnej, która została według ustaleń tego kongresu przeniesiona do Nowego Jorku.