Marcellus – rzymski namiestnik prowincji Judei w latach 36–37.
Był przyjacielem legata Syrii, Lucjusza Witeliusza, który mianował go zarządcą Judei na przełomie lat 36/37, po zdymisjonowaniu Poncjusza Piłata za zabicie uzbrojonych Samarytan, którzy chcieli wejść na górę Garizim, prowadzeni przez oszusta i podżegacza. Witeliusz rozkazał Piłatowi złożyć w stolicy cesarstwa wyjaśnienia wobec Tyberiusza na temat zarzutów podniesionych przez Samarytan. Cesarz jednakże zmarł przed przybyciem Piłata do RzymuJózef Flawiusz, Dawne dzieje Izraela, ks. XVIII, rozdz. 4, 1-2.
Na okres urzędowania Marcellusa przypadły rzymskie przygotowania do wojny z Aretasem IV, królem Petry. Cesarz Tyberiusz wskutek przegranej bitwy Heroda Antypasa z Aretasem, nie chcąc doprowadzić do wzrostu jego potęgi, rozkazał Witeliuszowi wyprawić się przeciwko niemu. Miał wszcząć z Aretasem wojnę i bądź żywego i spętanego do niego przyprowadzić, bądź przesłać mu głowę zabitego. Ze względu jednak na śmierć cesarza (16 marca 37) Witeliusz odwołał z drogi wojsko i rozpuścił poszczególne oddziały na leże zimowe, przerywając tym samym akcję przeciwko NabatejczykomJózef Flawiusz, Dawne dzieje Izraela, ks. XVIII, rozdz. 5, 1-3.