Jerzy Kazimierz Ancuta herbu własnego (ur. 1683, zm. 16 maja 1737 roku) – biskup antypatreński i biskup sufragan wileński w 1723 roku, duchowny referendarz wielki litewski w 1715 roku, kanonik wileński w latach 1708–1724, kantor wileński w 1724 roku, scholastyk wileński w 1728 roku, archidiakon w 1731 rokuUrzędnicy centralni i dygnitarze Wielkiego Księstwa Litewskiego XIV-XVIII wieku. Spisy. Oprac. Henryk Lulewicz i Andrzej Rachuba. Kórnik 1994, s. 199..
Młodszy brat Macieja JózefaEncyklopedyja powszechna, t. I, Warszawa 1859, s. 758.. W latach 1704–1705 przebywał w seminarium księży misjonarzy w WarszawieKrzysztof R. Prokop, Z dziejów seminariów warszawskich w dawnej diecezji poznańskiej. Biskupi oraz inni przedstawiciele znamienitych rodów doby staropolskiej w gronie wychowanków seminarium externum i seminarium internum Misjonarzy św. Wincentego à Paulo przy kościele Świętego Krzyża w Warszawie (1675/1676-1864/1865), w: Ecclesia. Studia z Dziejów Wielkopolski, 2016, Tom 11, s. 169.. Doktorat z prawa uzyskał na uniwersytecie Sapienza w Rzymie. Po trzech latach starań 27 września 1708 został mianowany kanonikiem wieleńskim. W 1712 administrował dobrami Seminarium Duchownego. 20 lutego 1714 został prepozytem kaplicy św. Kazimierza. W 1717 na synodzie diecezjalnym mianowany sędzią synodalnym i egzaminatorem. W 1718 r.