Od sierpnia do listopada 1914 służył w Legionach, skąd został zwolniony z powodu choroby. W czerwcu 1915 został powołany do armii austriackiej, w której służył na froncie rosyjskim, rumuńskim i włoskim. Ukończył w tym czasie szkołę podoficerską i szkołę oficerów rezerwy. Od listopada 1918 przebywał w niewoli włoskiej, zaś od marca 1919 był żołnierzem w Armii Polskiej we Włoszech i we Francji. W kwietniu 1919 powrócił wraz z Armią do Polski.
Od sierpnia 1919 był kierownikiem składów artyleryjskich III Korpusu, do października 1919 był dowódcą kolumny amunicyjnej nr 629, zaś od stycznia 1920 dowódcą oddziału w Parku Uzbrojenia, zaś od stycznia 1921 dowódcą Parku Uzbrojenia w 16 Pomorskiej Dywizji Piechoty.
Od lutego 1921 został mianowany referentem w Urzędzie Uzbrojenia Dowództwa Okręgu Korpusu nr VIII w Toruniu. W 1924 funkcję pełnił jako porucznik (ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919), w Szefostwie Artylerii i Służby Uzbrojenia Dowództwa Okręgu Korpusu Nr VIII w Toruniu i pozostawał oficerem nadetatowym 8 Okręgowego Zakładu Uzbrojenia. W czerwcu 1924 jako ekstern uzyskał świadectwo dojrzałości w gimnazjum w Grudziądzu.