Po dwóch latach studiów na Uniwersytecie Gregoriańskim w Rzymie, w 1889, wstąpił do zakonu jezuitów. Pięć lat później otrzymał święcenia kapłańskie. Wkrótce został mianowany przełożonym zakonu w Krakowie. Wspólnie z Adelą Dziewicką założył tam Katolickie Stowarzyszenie Służby Żeńskiej. W 1901 został wiceprowincjałem, a rok później prowincjałem prowincji galicyjskiej. Od 1906 do lutego 1915 był asystentem generała (jak określa się przełożonego generalnego) obejmującej Niemcy, Austrię, Węgry, Galicję, Belgię i Holandię asystencji niemieckiej, Franza Xavera Wernza. W 1914 rozprowadził w Watykanie włoskie tłumaczenie antysemickiej mowy wiedeńskiego jezuity , założyciela (1905), która oskarżała Żydów o dążenie do „supremacji w każdej formie” i głosiła hasło „ochrony ludu niemieckiego” przed „destrukcyjnym działaniem Żydów”.