Hiponatremia – stan obniżonego poziomu sodu w surowicy krwi. Zwykle definiowany jako spadek stężenia sodu poniżej 135 mmol/l, przy normie 135–145 mmol/l, spowodowany nadmiarem wody w ustroju w stosunku do ilości sodu w organizmie. W większości wypadków przyczyną jest zwiększone wydzielanie hormonu antydiuretycznego.
Hiponatremia może przebiegać bezobjawowo. Symptomami często są łagodne zaburzenia toku myślenia, bóle głowy, nudności, zaburzenia równowagi. Ciężka hiponatremia może być przyczyną splątania, drgawek, a nawet śpiączki.
Ponieważ jony sodowe są najważniejszym jonem przestrzeni pozakomórkowej, mają największy wpływ na osmolalność osocza. Spadek stężenia sodu najczęściej przyczynia się do spadku osmolalności i hipotonii osocza krwi, choć w rzadkich przypadkach hiponatremia może być izotoniczna lub hipertoniczna. Przyczyny hiponatremii hipotonicznej z reguły są dzielone ze względu na stan nawodnienia organizmu: na przebiegające z hipowolemią (np. nadmierne pocenie się, wymioty, biegunki, oparzenia), izowolemią (niedobór glikokortykosterydów, długotrwały wysiłek fizyczny, niedoczynność tarczycy, dieta niskosodowa) i hiperwolemią (nadmierne wydzielanie wazopresyny w stanie względnego zmniejszenia efektywnej objętości wewnątrznaczyniowej, np.