Potwierdzoną ostrą hiponatremię (taką, która rozpoczęła się co najwyżej 48 godzin wcześniej) można wyrównać szybko.
W przypadku natremii poniżej 120 mmol/l wyrównywanie niedoboru powinno wynosić 4–8 mmol/l i nie może być szybsze niż 10 mEq/l/dobę w żadnym 24-godzinnym okresie, gdyż grozi mielinolizą mostu. Przy obecnych czynnikach ryzyka tego schorzenia (hiponatremia ≤ 105 mmol/l, współtowarzysząca hipokaliemia, alkoholizm, niedożywienie, płeć żeńska, zaawansowana choroba wątroby), natremia powinna wzrastać z szybkością 4–6 mmol/l/d i nie przekraczać 8 mmol/l w ciągu 24 godzin.
Leczenie polega na podawaniu roztworów NaCl (najczęściej 0,9% i 3,0%). Po osiągnięciu stężenia 130 mmol/l leczenie kontynuuje się przez ograniczenie ilości wypijanej wody i stosowanie diety z prawidłową zawartością sodu i białka.
W umiarkowanej i ciężkiej hiponatremii w zespole SIADH podaje się doustnie mocznik w ilości 15–60 g/d (0,25–0,5 g/kg mc./d) w kilku dawkach podzielonych.
Wytyczne polskie i europejskie nie przewidują podawania waptanów i demeklocykliny w leczeniu hiponatremii.
Zobacz też hiperkaliemia hipokaliemia hipernatremia hipokalcemia
Przypisy Wersja pełna:
Kategoria:Zaburzenia gospodarki wodno-elektrolitowej i równowagi kwasowo-zasadowej