Lądownik jest zazwyczaj oddzielnym modułem stacji kosmicznej albo są nimi cumujące do stacji statki kosmiczne.
Historia W 1869 roku amerykański pisarz Edward Everett Hale napisał powieść Ceglany księżyc (oryg. The Brick Moon), w której zawarł pierwszy w literaturze opis stacji kosmicznej, krążącej wokół Ziemi. Była to kula o promieniu 60 m, zbudowana z termicznie odpornych cegieł, umieszczona na orbicie o promieniu 6400 km za pomocą olbrzymich kół zamachowych.
W następnym stuleciu urodzony w Siedmiogrodzie niemiecki fizyk Hermann Oberth, jeden z ojców założycieli techniki rakietowej i astronautyki, wymyślił pojęcie „stacja kosmiczna”, opisując krążące wokół Ziemi platformy. Po II wojnie światowej Wernher von Braun przedstawił wiarygodny opis takiej stacji, zamieszkałej przez ludzi. Jego pomysł, opisany w popularnym magazynie „Collier’s”, polegał na wykorzystaniu okrągłych modułów, połączonych w coś podobnego do koła, co miało wirować, by symulować grawitację. Obydwaj wizjonerzy jeszcze żyli, kiedy dwa kraje wysłały w przestrzeń stacje kosmiczne, które zaczęły wydajnie funkcjonować, krążąc wokół Ziemi.