Stanowienie prawa – jeden z podstawowych sposobów tworzenia prawa i jeden z typów faktów prawotwórczych. Polega na dokonaniu przez podmiot wyposażony w odpowiednią kompetencję prawotwórczą czynności konwencjonalnej, z którą system prawny wiąże ustanowienie norm prawnych.
W ścisłym języku teoretycznoprawnym stanowienie prawa nie jest synonimem tworzenia prawa w ogóle. Tworzenie prawa jest pojęciem szerszym i może obejmować także inne fakty prawotwórcze, w szczególności zawarcie umowy prawotwórczej, kształtowanie się prawa zwyczajowego oraz precedens prawotwórczy. Z tego względu precedens, zwyczaj prawny czy umowa prawotwórcza nie są formami stanowienia prawa, choć mogą być sposobami powstawania norm prawnych.
Wytworem stanowienia jest akt normatywny, np. ustawa albo rozporządzenie, zawierający przepisy prawne, z których rekonstruowane są normy prawa stanowionego.
Stanowienie a tworzenie prawa
W języku potocznym i prawniczym wyrażenia „stanowienie prawa”, „tworzenie prawa” i „prawodawstwo” bywają używane zamiennie. W analizie teoretycznoprawnej ich rozróżnienie pozwala jednak oddzielić szczególny rodzaj czynności prawotwórczej od całej klasy procesów prowadzących do powstawania prawa.
Tworzenie prawa może być ujmowane jako szersza kategoria obejmująca różne fakty prawotwórcze.