Józef Pawłowski (ur. 9 sierpnia 1890 w Proszowicach, zginął 9 stycznia 1942 w Dachau) – polski duchowny katolicki, błogosławiony Kościoła rzymskokatolickiego.
Życiorys Urodził się w Proszowicach, w wielodzietnej rodzinie Franciszka i Jadwigi z Kubackich. Uczęszczał do szkoły elementarnej w Proszowicach. W 1901 rozpoczął naukę w Państwowym Progimnazjum w Pińczowie. W 1906 wstąpił do Seminarium Duchownego w Kielcach. W latach 1911–1915 studiował na Katolickim Uniwersytecie w Innsbrucku, gdzie uzyskał dyplom doktora teologii. Święcenia kapłańskie otrzymał 13 lipca 1913. We wrześniu 1916 został mianowany profesorem Seminarium Duchownego w Kielcach, a dwa lata później objął funkcję wicerektora. W latach 1936–1939 był rektorem Seminarium. W 1924 został odznaczony godnością szambelana papieskiego, w 1926 został kanonikiem honorowym, a w 1933 kanonikiem gremialnym Kapituły Katedralnej w Kielcach. Zabiegał o pomoc materialną dla biednych kleryków. Szczególną troską otaczał chorych, kupował dla nich za własne pieniądze lekarstwa, a słabych fizycznie wysyłał do uzdrowisk. Brał czynny udział w pracach Polskiego Towarzystwa Misyjnego a w 1936 został członkiem Rady Krajowej Związku Misyjnego Duchowieństwa. 16 listopada 1939 został mianowany przez bp Czesława Kaczmarka proboszczem parafii katedralnej w Kielcach.