mały|Oliver Cromwell - główny przywódca kampanii w Irlandii Kampania Cromwella w Irlandii 1649–1653 była ostatnim akordem irlandzkiej wojny konfederackiej toczonej od roku 1641.
Po poniesionych porażkach w latach 1646–1648 koalicja składającą się z byłych Konfederatów i Rojalistów zmarnowała wiele miesięcy na waśnie wewnętrzne z grupami, które nie zgadzały się z głoszonymi hasłami (m.in. Owen Roe O'Neill). Ten ostatni dopiero później powrócić miał w szeregi koalicjantów.
W sierpniu 1649 r. Butler próbował zdobyć Dublin, został jednak pokonany przez siły Michaela Jonesa w bitwie pod Rathmines. Krótko potem w Irlandii wylądował Oliver Cromwell na czele New Model Army. Co nieudało się Anglikom osiągnąć w przeciągu ośmiu lat wojny, Cromwell dokonał w trzy lata. Sukces Cromwellowi przynieść miała jego doskonale wyposażona i wyćwiczona armia.
Pierwszym celem Cromwella stało się wschodnie wybrzeże, gdzie liczył na wsparcie floty angielskiej. Cromwell obległ miasta Drogheda i Wexford, w których jego żołnierze dokonali masakr na ludności cywilnej. Następnie wysłał część swoich sił w kierunku północnym, gdzie zamierzał wesprzeć działające tam oddziały osadników angielskich, którzy ponieśli porażkę w bitwie pod Lisnagarvey.