Stopniowo postępujące rozwarstwienie jest często trudne do dostrzeżenia z zewnątrz, niekiedy można jednak zlokalizować je przez ostukiwanie powierzchni: spójny kompozyt odpowiada dźwięcznie, gdy tymczasem obszary rozwarstwione wydają głuchy odgłos. Można proces ten zlokalizować także innymi metodami nieniszczącymi, np. przy pomocy ultradźwięków. Jest to ważne gdyż zjawisko jest nie tylko niekorzystne ale i niebezpieczne, szczególnie tam, gdzie od wytrzymałości kompozytu zależeć może bezpieczeństwo maszyn i ludzi, np. w lotnictwie. Te niekorzystne objawy zaobserwowano tam w roku 1940 w sklejce, z której budowano radzieckie samoloty myśliwskie Jak-9.
Delaminacja jest prawie niespotykana w prawidłowo wykonanych kompozytach opartych na żywicach epoksydowych i winyloestrowych; siła przylegania żywicy do szkła i innych włókien jest na ogół tak duża, że przy znacznym obciążeniu ulega zniszczeniu cały element kompozytowy bez odspajania włókien. Na delaminację są natomiast bardzo narażone skorupy z laminatu poliestrowo-szklanego;