Bogusław Butrymowicz (ur. 17 marca 1872 w Kolbuszowej Dolnej, zm. 26 lutego 1965 w Rzeszowie) – polski poeta okresu Młodej Polski, tłumacz i historyk literatury.

Absolwent Gimnazjum im. Stanisława Konarskiego w Rzeszowie, studiował następnie w Wiedniu i na Uniwersytecie Jagiellońskim. Po złożeniu wymaganych egzaminów jako profesor gimnazjalny uczył w Bochni i w Tarnowie, a następnie (od 1909 do 1934) w V Cesarsko-Królewskim Gimnazjum w Krakowie. Równocześnie, w latach 1916–1939, był kierownikiem kursów maturalnych „Wiedza”, na użytek których przygotował i wydał w dwu zeszytach Historię literatury polskiej w zarysie (1929).

Twórca liryki nastrojowej w konwencji symbolizmu (m.in. opublikowany w 1898 r. w redagowanym przez Stanisława Przybyszewskiego „Życiu”, modernistyczny w nastroju wiersz Białe łabędzie, który przyniósł mu krótkotrwałą sławę). Wydał dwa zbiory poezji: w 1897 r. Poezje T. 1, a w roku następnym – Za słońcem. Poezje. Był tłumaczem literatury antycznej;