W Medytacjach z 1913 ujęła swoje poglądy etyczne, podejmując krytykę filozofii Nietzschego i łącząc myśl Henriego Bergsona z wątkami chrześcijańskimi.
Tom Z krainy piękna obejmuje reportaże z Włoch oraz artykuły dotyczące problemu nowatorstwa w sztuce oraz estetyki ekspresjonizmu (Dialogi i Italiana). Natomiast w tomie Świat kobiecy zebrano felietony społeczno-obyczajowe.
Korycka jest także autorką powieści Serce (początkowo, w 1902 r. wyd. pt. Prawda) oraz tłumaczką poezji Émile’a Verhaerena (Jasne godziny).
Jej zapomniana dziś twórczość jest niejednorodna i nierówna artystycznie, niemniej jednak należy ją uznać za ciekawy przykład początków ekspresjonizmu w literaturze polskiej.
Ważniejsze prace Pisma t 1. Poezye, Warszawa 1904 Medytacje, 1913: tom 1, tom 2 (wydanie drugie pt. O supremacji zła, 1930) Orzeł oślepły, Kraków 1913 Hymn zmartwychwstania, 1918 Niedziela palm, Kraków 1919 Pamiętnik liryczny, Warszawa 1928 Wieszczka.