Herbert Simon w swoim życiu zawodowym obejmującym ponad 60 lat przyczynił się do rozwoju teorii administracji, aksjomatycznych fundamentów fizyki, ekonomii, socjologii, ekonometrii, psychologii poznawczej, logiki odkrycia naukowego oraz sztucznej inteligencji. Sam Simon wypowiadał się, że umysł renesansowy (którym był) kreśli „wąski pokos” przez wiele dyscyplin, zaś w jego własnym przypadku przechodził on przez procesy rozwiązywania problemów i podejmowania decyzji przez człowieka. „Prawie wszystko co zrobiłem, zawiera się w tym dosyć wąskim przedziale” – stwierdził po latach Simon.
Styl poznawczy Herberta Simona wyróżniał specyficzny styl poznawczy. Głównymi składnikami jego stylu poznawczego były: ontologiczne i metodologiczne przywiązanie do empiryzmu epistemologiczne przywiązanie do operacjonalizmu bogata, szeroka i bardzo eklektyczna przestrzeń wiedzy podążanie za własnymi zainteresowaniami, które zmieniały się z biegiem lat korzystanie z rozumowania przez analogię, co w połączeniu z rozległą wiedzą w wielu dziedzinach pozwalało mu na wysnuwanie często zaskakujących wniosków aktywna obecność sieci interakcji i procesów koncentrowanie się na problemach słabo ustrukturyzowanych