Alojzy BełzaW parafialnej księdze małżeństw podano kilkukrotnie formę nazwiska „Bełz”., ps. „Alik”, „Alfred Burzyński” (ur. 14 lutego 1900 w Schodnicy, zm. 6 grudnia 1976 w WielopoluNa grobie Alojzego Bełzy widnieją inne daty życia: ur. 19 II 1900, zm. 2 XII 1977. W księdze więźniów z 1944 wpisano dzień urodzenia 4 sierpnia 1900.) – legionista, żołnierz błękitnej Armii, uczestnik wojny polsko-bolszewickiej, w okresie od maja 1943 do stycznia 1944 dowódca Placówki AK Zagórz w Obwodzie OP-23 (oddział partyzancki AK) Sanok V Okręg Kraków AK.
Życiorys mały|240px|Grób Alojzego Bełzy na Nowym Cmentarzu w Zagórzu Urodził się 14 lutego 1900 w Schodnicy. Był synem Marcina i Bronisławy z domu Jakubowskiej.
Uczęszczał do szkoły technicznej jako elektrotechnik. Podczas I wojny światowej dwukrotnie starał się o przyjęcie do Legionów Polskich. Po raz pierwszy uciekł z domu do Legionów w 1916 roku, jednak komisja wojskowa odrzuciła jego prośbę. W 1917 roku ponownie uciekł z domu i tym razem został przyjęty do batalionu szkolnego legionów w Bolechowie. W bitwie pod Rarańczą jego batalion został rozbrojony przez Austriaków, a żołnierzy internowano na Węgrzech (Bełza trafił do obozu w Talaborfalva). W kwietniu 1918 roku Bełza został wcielony do 110 pułku piechoty, który skierowano na front włoski w Udine.