thumb|herb Ślepowron mały|Grób Stanisława Korwina-Szymanowskiego na cmentarzu Powązkowskim Stanisław Korwin-Szymanowski herbu Ślepowron pseudonim, Corvinus i Kostek (ur. 16 sierpnia 1926, zm. 3 marca 2008) – polski żołnierz, oficer Ludowego Wojska Polskiego, działacz środowisk harcerskich i kombatanckich, harcmistrz, twórca i komendant Ruchu Programowo-Metodycznego ZHP „Ruch Kamykowy”, w latach 1964–1985 drużynowy i szczepowy 16 Warszawskiej Drużyny Harcerskiej im. Zawiszy Czarnego, komendant hufca ZHP Warszawa-Ochota, członek komisji historycznych Chorągwi Warszawskiej ZHP oraz Społecznego Komitetu Opieki nad Grobami Poległych Żołnierzy Baonu „Zośka”.
Życiorys Syn Józefa Korwin-Szymanowskiego i Zofii z Bucholców, oraz wnuk Teodora Dyzmy Szymanowskiego i Julii z Bożeniec Jełowickich. Jego starsza siostra, Archangela, „Ela” była powstańcem warszawskim. Od 1938 był w 1 Korpusie Kadetów im. Józefa Piłsudskiego we Lwowie. W 1940 wstąpił do 10 Warszawskiej Drużyny Harcerskiej im. Stefana Batorego działającej w ramach Szarych Szeregów. W roku 1943 złożył przysięgę wojskową. W tym samym roku trafił do obozu w Kętrzynie. Po ucieczce, dotarł na Lubelszczyznę. W ramach „Akcji Burza” wyruszył do Warszawy wraz z 22 pułkiem piechoty AK.