Suminia – nazwa rodzajowa prymitywnego terapsyda należącego do podrzędu anomodontów, żyjącego w późnym permie, około 260 milionów lat temu. Nazwa zwierzęcia nawiązuje do nazwiska rosyjskiego paleontologa, D. Sumina.
Szczątki suminii odkryto nad rzeką Wiatką w środkowej Rosji. Zachowały się w pokładach piaskowca, powstałych ze słodkowodnych osadów. W związku z tym uważa się, że omawiane zwierzę zamieszkiwało wybrzeża jezior oraz rzek. Możliwe, że terapsyd ten żył też na innych terenach, ale jego skamieniałości nie dochowały się w innych skałach.
Było to zwierzę wielkości kota (około 30 cm długości). Oczodoły zwierzęcia były duże i znajdowały się blisko otworu skroniowego. Na szczególną uwagę zasługują zęby zwierzęcia. Były względnie duże, a ich powierzchnie silnie starte. Wiązać się to mogło z przyjmowaniem pokarmu zawierającego krzemionkę. Zęby górne i dolne pasowały do siebie, co pozwalało na żucie jedzenia. Ponadto, mikroskopowe badania tylnych zębów suminii wykazały, że rzeczywiście do tego celu służyły. Zużyte zęby zastępowane były przez nowe.