W 1715 wstąpił do zakonu Jezuitów, pierwsze śluby złożył w 1717 Kształcił się w Słucku (1717–1718), na Akademii Wileńskiej (1718–1721) w Rzymie (1722–1723), gdzie studiował teologię oraz we Florencji, gdzie zdobył wykształcenie prawnicze. W 1723 opuścił zakon jezuitów, zapewne pod wpływem rodziny, która wolała, aby otrzymał wyższe godności kościelne. Od 1725 był dziekanem kapituły płockiej. 7 maja 1732 prekonizowany na biskupa pomocniczego płockiego dzięki wsparciu swojego brata Andrzeja Stanisława Załuskiego będącego ówcześnie ordynariuszem płockim. Był także opatem komendatoryjnym sulejowskim i sekretarzem koronnym. Był członkiem konfederacji generalnej zawiązanej 27 kwietnia 1733 roku na sejmie konwokacyjnymKonfederacya generalna omnium ordinum Regni et Magni Ducatus Lithuaniae na konwokacyi generalney Warszawskiej uchwalona [...] 27 słow. [...] kwietnia [...] 1733, s. 59.. Podczas bezkrólewia w 1733 opowiedział się za kandydaturą Stanisława Leszczyńskiego, u którego boku przebywał do 1736 w Królewcu. W 1765 zrzekł się godności kościelnych i powrócił do zakonu jezuitów. Rezydował w Kobyłce, w domu misyjnym koło ufundowanego przez siebie kościoła, tam też został pochowany.