Po śmierci został pochowany w neapolitańskim kościele San Lorenzo Maggiore.
Twórczość Należał do czołowych przedstawicieli szkoły neapolitańskiej, pomimo iż w przeciwieństwie do innych jej przedstawicieli nie napisał ani jednej opery. Zajmował się głównie twórczością religijną, łącząc w swoich kompozycjach typową dla szkoły neapolitańskiej śpiewność z kunsztowną polifonią charakterystyczną dla ośrodka rzymskiego. Operował techniką kontrapunktyczną w stylu koncertującym, wprowadzał dwuchórowość. Stosował bogatą koloraturę w partiach solowych, co zbliża stylistycznie jego arie i duety w mszach do arii operowych.
W sonatach na klawesyn stosował 2-częściową budowę z obszernym 2–4 głosowych studio w technice fugowanej w części pierwszej i krótkim 2-głosowym divertimento w części drugiej.
Wybrane kompozycje (na podstawie materiałów źródłowych)
Dramaty religijne Prodigii della divina misericordia verso i devoti del gloriosa S. Antonio di Padova (1705, muzyka zaginiona) La cerva assetata ovvero L’anima nelle fiamme della gloria (wyst. Neapol 1719, zaginione) Abigaile (wyst. Rzym 1736, muzyka zaginiona) S. Antonio di Padova (wyst.