Zajmował się malarstwem i rysunkiem. W latach 70. powstał cykl obrazów-obiektów zastępujący malowany kadr słowem, materialny obiekt pojęciem, portret zaimkiem osobowym on, ona oraz cykl obrazów pt. „Notatnik ścienny”, gdzie przestrzeń płótna zrównana została ze ścianą, która chłonie nieuporządkowane, spontaniczne zapisy dotyczące obrazu, zdarzeń i faktów związanych z malarstwem. Koniec lat 80. to obrazy podnoszące szkic do wartości oryginału. W tym okresie powstały również obiekty wykorzystujące gotową konfekcję; cykle „Wieszaki”, „Szatnie” i „Garderoby”. W końcu lat 90. powstały obrazy i rysunki z cyklu „perseweracji”, określane malarstwem dotknięcia. Wykorzystuje w tym malarstwie i rysunku gotowe oraz wymyślone znaki i stemple. W ten sposób powstają fikcyjne kody tworząc metaforę systemu kultury uniwersalnej.
Zofia Watrak: „Jerzy Ostrogórski pracuje seriami, do wyczerpania podejmowanych wątków artystycznych i zapoczątkowania nowych, pozornie tylko nieprzewidzialnych zwrotów i przeobrażeń. Ich źródeł można by szukać w doświadczeniach sztuki analitycznej lat 70. Analiza języka artystycznego wiodła do refleksji o przemijalności kodów artystycznych i zmieniających je kontekstach interpretacyjnych.