uprawomocniony wyrok), w nawiązaniu do orzeczenia z IX wieku, według którego przyznawano tu grunty niektórym rodzinom, wypędzanym z Wenecji, a następnie odwoływanym z wygnania.
Inna jeszcze teoria wskazuje na zapożyczenie nazwy ze świata rzemiosła. Garbarze używali do garbowania skór substancji organicznych uzyskiwanych z konkretnych gatunków roślin. W Wenecji Euganejskiej i w Prowincji Trydentu rośliny takie nazywane są zuèc, zueccam czy zuecchi. W Istrii natomiast spotyka się często nazwę Zudeca na określenie miejsca, w którym garbowano skórę.
Historia W południowej części wyspy w dawnych czasach starożytnych istniała strefa zieleni, składająca się z sadów i ogrodów, do której latem i jesienią przyjeżdżała wenecka arystokracja. Wyrosły tu wille i ogrody patrycjuszowskie, a wyspa stała się oazą spokoju i wypoczynku, podziwianą przez Michała Anioła i Alfreda de Musset, którzy marzyli o pozostaniu tu na zawsze.
Architektura Architektura sakralna Na wyspie został wzniesiony szereg budowli sakralnych i świeckich stanowiących dzisiaj dziedzictwo jej przeszłości.