Frederick William Mulley, baron Mulley (ur. 3 lipca 1918, zm. 15 marca 1995), brytyjski prawnik i polityk, członek Partii Pracy, minister w rządach Harolda Wilsona i Jamesa Callaghana.
W latach 1929–1936 uczęszczał do Warwick School. Podczas II wojny światowej służył w pułku Worcestershire. W grudniu 1939 r. został wysłany do Francji jako członek 7 batalionu. Podczas odwrotu do Dunkierki w maju 1940 r. został awansowany do stopnia sierżanta. Pod Dunkierką został ranny i dostał się do niemieckiej niewoli. Pozostał w niej do końca wojny.
Podczas pobytu w niewoli kontynuował naukę, dzięki czemu po wojnie uzyskał stypendium, które pozwoliło mu rozpocząć studia w Christ Church na Uniwersytecie Oksfordzkim. Uzyskał tam tytuł naukowy z filozofii, politologii i ekonomii. W latach 1948–1950 studiował ekonomię w St Catherine's College na Uniwersytecie Cambridge. W 1954 r. rozpoczął praktykę adwokacką.
Mulley był członkiem Partii Pracy od 1936 r. W 1945 r. bez powodzenia startował w wyborach do Izby Gmin w okręgu Sutton Coldfield. Do parlamentu dostał się dopiero w 1950 r., wygrywając wybory w okręgu Sheffield Park.