w turniejach U.S. Open (w pierwszym przypadku z Anatolijem Lejnem, a w drugim – z Andrew Soltisem i Timothy Taylorem). W 1978 zdobył w Pasadenie brązowy medal indywidualnych mistrzostw USA, natomiast w 1980 reprezentował Stany Zjednoczone na rozegranej w Valletcie szachowej olimpiadzie, na której amerykańscy szachiści zajęli IV miejsce. W 1980 podzielił II m. (za Yehudą Gruenfeldem, wspólnie z ) w Biel, w 1981 podzielił III m. (za Yehudą Gruenfeldem i Anatolijem Lejnem, wspólnie z Johnem Fedorowiczem) w memoriale Edwarda Laskera w Nowym Jorku, natomiast w 1982 był drugi w Nowym Jorku. W kolejnych latach nie osiągnął już tak znaczących rezultatów, jednym z ostatnich jego sukcesów było dz. II m. (za ) na Bermudach w 1995 roku.
Najwyższy ranking w karierze osiągnął 1 lipca 1973, z wynikiem 2540 punktów dzielił wówczas 41-44. miejsce na światowej liście FIDE, jednocześnie dzieląc 22-24. miejsce wśród radzieckich szachistów.
Był autorem lub współautorem kilku książek o tematyce szachowej. Zmarł w 2005, przyczyną śmierci była choroba Parkinsona.
Wybrane publikacje Chess sacrifices, 1976, . Play the Tarrasch, 1984, . Spanish gambits, 1986, . Kasparov’s opening repertoire, 1990, . World champion tactics, 1999, . A new era.