Od 1773 r. nadzór nad giełdą Dōjima sprawował siogunat. Znajdowały się tam magazyny ryżu i innych towarów oraz kantory wymiany. Każda prowincja posiadała oddzielny magazyn, co ułatwiało zbieranie podatków. Możliwość zawierania transakcji na giełdzie miały tylko osoby posiadające licencję wydaną przez władze centralne. W 1723 r. na giełdzie działało 500 licencjonowanych handlarzy ryżu "rice traders" i 800 licencjonowanych brokerów "rice brokers".
Podstawą do stworzenia giełdy była sytuacja wewnętrzna w Japonii, a w szczególności sposób obrotu ryżem. Daimyō, właściciele ziemscy, otrzymywali podatki w formie ryżu od swoich poddanych. Ryż ten transportowali do miast, gdzie składowali go w wyznaczonych magazynach znajdujących się na terenie giełd, które były w zarządzaniu rice brokers. Pobierali oni za składowanie ryżu opłaty oraz pośredniczyli w sprzedaży.
Na początku XVIII wieku największą giełdą w Japonii była właśnie giełda Dōjima w Osace, a maklerzy ryżowi stworzyli monopolistyczny system, który dyktował ceny w całym regionie Kansai, a nawet w Edo. W tym okresie wprowadzono także system kontraktów terminowych (jap. nobe-torihiki;