Walther Spielmeyer (ur. 23 kwietnia 1879 w Dessau, zm. 4 lutego 1935 w Monachium) – niemiecki lekarz neurolog, neuropatolog i psychiatra.
Życiorys Studiował medycynę na Uniwersytecie w Greifswaldzie i na Uniwersytecie w Halle, jego nauczycielami byli Eduard Hitzig, Karl Heilbronner i Karl Joseph Eberth. Od 1906 roku we Fryburgu Bryzgowijskim, gdzie został asystentem Alfreda Hoche. W 1905 roku habilitował się. W 1912 roku jego kandydatura na następcę Aloisa Alzheimera, dyrektora laboratorium anatomopatologicznego kliniki psychiatrycznej Uniwersytetu w Monachium, została wysunięta przez Emila Kraepelina. W Monachium pracował razem z Franzem Nisslem i Felixem Plautem. W 1913 roku uzyskał tytuł profesora nadzwyczajnego, w 1917 roku został profesorem tytularnym.
Żonaty z Marią Spielmeyer, córka Ruth została psychiatrą.
Zmarł po krótkiej chorobie, na zapalenie płuc. Został pochowany na Cmentarzu Północnym w Monachium.
Dorobek naukowy Spielmeyer badał m.in. uszkodzenia nerwów obwodowych i dysfunkcje mózgu spowodowane czasowymi zaburzeniami krążenia mózgowego. W 1922 opublikował Histopathologie des Neurvensystems, podręcznik neurohistopatologii z doskonałymi ilustracjami.