Materiały źródłowe wskazują także na architekta radziwiłłowskiego Lenarta, odpowiedzialnego za wykończenie budowli.
Kościół Andrysa był budowlą jednonawową z wyodrębnionym węższym i apsydialnie zamkniętym prezbiterium, z płytkimi kaplicami transeptowymi. Nawę główną oszkarpowano od południa i północy, od zachodu narożniki nawy urozmaicono i zabezpieczono skośnymi narożnymi szkarpami. Prezbiterium ujęto od strony północnej zakrystią i skarbczykiem, front wzbogacono gankiem (portykiem) kolumnowym. Natomiast wnętrze nawy przykryto sklepieniem kolebkowym z lunetami. Zdobiło je szerokie, obiegające dookoła nawę belkowanie, potwierdzające umiejętności projektanta w stosowaniu już barokowej artykulacji porządkowej w jej prostym wydaniu. Można przyjąć, że ramiona transeptu były płytkie (w zarysie wewnętrznym 170 cm), wysokie, otwierały się na nawę półkolistymi arkadami. Intrygujący jest fakt umieszczenia przy wschodnich załomach nawy kolistych podstaw wież. Brak jest naukowych przesłanek pozwalających jednoznacznie stwierdzić jaką pełnić miały one funkcję i jaką miały mieć formę.