w Göteborgu (za Gideonem Stahlbergiem, wspólnie z Salomonem Flohrem), 1959 – III m. w Jönköping (za Aleksandrem Kotowem i Olafem Bardą).
Dzięki swoim osiągnięciom (przede wszystkim sukcesowi w memoriale Czigorina w 1947 r., gdzie wyprzedził m.in. Izaaka Bolesławskiego, Wasilija Smysłowa, Aleksandra Kotowa i Paula Keresa) Międzynarodowa Federacja Szachowa przyznała mu w 1950 r. tytuł arcymistrza. Rok później otrzymał tytuł sędziego klasy międzynarodowej. W połowie lat 50. zaczął uczestniczyć w rozgrywkach korespondencyjnych, największy sukces odnosząc w 1959 r., zwyciężając w drugim finale indywidualnych mistrzostw świata2nd ICCF Correspondence Finals., za co otrzymał tytuł arcymistrza gry korespondencyjnej.
Od połowy lat 40. był bliskim współpracownikiem Michaiła Botwinnika i uważany był za jednego ze współtwórców jego późniejszych sukcesów. Wniósł również znaczny wkład w rozwój teorii debiutów, obroną Ragozina nazywany jest jeden z wariantów gambitu hetmańskiego nieprzyjętego, który powstaje po posunięciach (bądź z przestawieniem posunięć): 1.d4 d5 2.c4 e6 3.Sf3 Sf6 4.Sc3 Gb4 i w encyklopedii otwarć szachowych oznaczony jest symbolem D38.