Kapitan zaś Jupe na czele niezwalczonych hułanów polskich, szczęśliwie pędząc przed sobą mnóstwo niewolników i koni, do armji naszej powrócił, gdzie na drugi dzień na polu walnej bitwy szefem szwadronu i oficerem legji honorowej przez marszałka Morthier księcia Trevizo ogłoszonym został”Rudnicki, s. 72..
Rankiem następnego dnia zmasowane baterie zaczęły bombardować hiszpańskie centrum, a jednocześnie Leval zaatakował Castejona, a Werlé uderzył na Lacy'ego. W pierwszej chwili Hiszpanie zaczęli się cofać, ale gdy IV Korpus zatrzymał się, by pozwolić podciągnąć do linii artylerię, dwie dywizje hiszpańskie wysunęły się naprzód i otwarły gwałtowny ogień karabinowy. Holendrzy, Niemcy i Polacy zaczęli się cofać. W tej sytuacji Soult kazał dywizji Girarda wesprzeć bataliony IV Korpusu. Tak o tym pisał Kukiel: „Zachwiały się szeregi. W krytycznym momencie książę Sułkowski pochwycił orła 4-go pułku piechoty wołając: Kto Polak za mną! Pozycya została zdobytą, oblana krwią 22 oficerów polskich”Kukiel, tamże..