LXXXI. Patrz: Edition from 1809 (London).
Cechy tekstu aleksandryjskiego Podaje tekst krótki, zwarty, daleki od harmonizacji, czasem z drobnymi opuszczeniami. Spotykamy w nim ludowe brzmienie słów i ludową ortografię. Tekst skażony jest jedynie itacyzmemPo roku 200 literę η zaczęto wymawiać jak ι, w związku z czym nie odróżniano ich, ponadto mylono z podobnie brzmiącym ει. i zasadniczo biorąc nienaruszony późniejszymi skażeniami i zniekształceniami. Dotykają one tylko niektórych rękopisówNp. Kodeks Watykański oraz Kodeks Regius w Łk 4,17 mają ανοιξας (otworzył) zamiast αναπτυξας (rozwinął), jak ma Kodeks Synajski i wiele innych. Jest to przykład poprawiania tekstu, czynienia bardziej zrozumiałym w czasach, gdy posługiwano się kodeksem nie zwojem.. W tekście aleksandryjskim brakuje jednak niektórych partii tekstów (Mt 16,2b-3; Mk 16,8-20; J 5,4; 7,53 – 8,11; 21,25). Dawniej przypuszczano (Westcott, Hermann von Soden), że jest wynikiem recenzji dokonanej przez Hezychiusza, na początku IV wiekuBruce M. Metzger, Bart D. Ehrman, The Text of the New Testament: Its Transmission, Corruption and Restoration, Oxford University Press, 2005, s. 187.. Okazało się jednak, że istniał przed HezychiuszemGordon D.