W 1924 pełnił służbę w Morskim Dywizjonie Lotniczym w Pucku, a następnie w Oficerskiej Szkole Lotniczej w Grudziądzu i Szkole Podchorążych Lotnictwa w Dęblinie na stanowisku wykładowcy. Od grudnia 1935 do listopada 1937 dowodził 31 Eskadrą Liniową na Ławicy, a następnie był słuchaczem Wyższej Szkoły Lotniczej w Warszawie. Po ukończeniu kursu wyznaczony został na stanowisko dowódcy II Dywizjonu Liniowego 6 Pułku Lotniczego we Lwowie. Na stopień majora został mianowany ze starszeństwem z 19 marca 1938 i 12. lokatą w korpusie oficerów lotnictwa, grupa liniowa.
31 sierpnia 1939 dowodzona przez niego jednostka przemianowana została na VI Dywizjon Bombowy Lekki i podporządkowana dowódcy Brygady Bombowej. Dywizjonem dowodził w kampanii wrześniowej.
Po zakończeniu działań wojennych w Polsce przedostał się przez Rumunię do Francji, gdzie przebywał w Polskiej Bazie Lotniczej na lotnisku Lyon-Bron, a potem od kwietnia 1940 odbywał staż we francuskim Dywizjonie Rozpoznawczym GR I/52. Wykonywał tam m.in. loty na samolotach Bloch MB.174. W czasie powrotu z jednego z takich lotów z rozpoznania w strefie przyfrontowej jego samolot zawadził o korony drzew, a on sam został kontuzjowany.