transmisje transowarialne, kiedy to krętki były przenoszone z zainfekowanej samicy bezpośrednio na jej potomstwo.
Częstość występowania zakażonych kleszczy w różnych częściach Europy waha się od 3 do 34%; w niektórych lesistych obszarach północno-wschodniej Polski sięga 25%. Wyniki metaanalizy I. ricinus zebranych z 24 krajów europejskich wykazały, że B. burgdorferi s.l. jest przenoszona przez średnio 14% kleszczy (13% osobników zarażonych jest więcej niż jednym gatunkiem B. burgdorferi s. l.) Największy procent zakażonych kleszczy zaobserwowany został w Europie środkowej i północnej. Wykazano również regionalną zmienność w nosicielstwie poszczególnych gatunków B. burdgorferi s.l: w Europie północnej (m.in. w Norwegii) i środkowej (np. Niemcy) większy procent kleszczy zainfekowany był przez B. afzelii niż przez B. garinii. Odwrotny trend zaobserwowany został m.in. w Wielkiej Brytanii. Ponadto, nosicielstwo poszczególnych gatunków B. burgdorferi s. l: różniło się także pomiędzy stadiami rozwojowymi kleszcza – B. afzelii było bardziej rozpowszechnione u nimf, a B. garinii u osobników dorosłych. + Tabela podsumowująca transmisję poszczególnych gatunków B. burgdorferi s. l.Lyme Disease: Vectors and Reservoirs.:Gatunek B.