Wilk polarny (Canis lupus arctos) – jeden z największych podgatunków wilka szarego, drapieżnego ssaka z rodziny psowatych (Canidae). Charakteryzuje się grubą, białą sierścią. W ramach wilka arktycznego oprócz formy typowej wyróżnia się jeszcze: wilka Banksa (C. l. a. bernardi) – duża forma geograficzna wilka arktycznego zamieszkująca wyspę Banksa i wyspę Wiktorii na obszarze Terytoriów Północno-Zachodnich. Smukły i długonogi z ciemniejszą sierścią na grzbiecie. wilka grenlandzkiego (C. l. a. orion) – jedna z form wilka arktycznego, prawdopodobnie wymarła, zamieszkiwał Grenlandię. wilka z wyspy Baffina (C. l. a. manningi) – najmniejszy spośród wilków arktycznych, zamieszkuje Ziemię Baffina.
Dane Długość: 100–150 cm Masa ciała: do 80 kg Długość życia: ok. 7 lat Długość ciąży: 61–63 dni Liczba młodych: 4–5
Występowanie Zajmuje obszary północnej Kanady, Alaski, północno-zachodniej Grenlandii, część Islandii oraz północnej Europy. Wilki arktyczne można badać i obserwować w całkowicie naturalnych warunkach, gdyż na tereny przez nie zasiedlane nie dotarła nigdy na dużą skalę ludzka cywilizacja. Dlatego wilk polarny jest jedynym podgatunkiem wilka, który przetrwał na całym obszarze pierwotnego występowania. Obecnie niezagrożony.