Klasyfikacja minuskułów Od czasów J.J. Wettsteina minuskułowe rękopisy oznaczane są arabskimi cyframiJ.J. Wettstein, Novum Testamentum Graecum editionis receptae cum lectionibus variantibus codicum, 1751, vol. 1., ale liczby w każdej z czterech sekcji Nowego Testamentu rozpoczynały się od 1, symbol „1” mógł więc oznaczać księgi różnych rękopisów (np. 1eap, 1r, 2e, 2ap). Z drugiej zaś strony różne partie tego samego rękopisu nosiły różne sigla (np. 18evv, 113Acts, 132Paul, 51Apoc należą do tego samego rękopisu). Tylko pierwszy rękopis jest w prostej sytuacji, ponieważ nosił numer 1 w Ewangeliach (1e), w Dziejach (1a) i w Listach Pawła(1p). Ten system był skomplikowany. Scrivener, na przykład, wyliczył znane mu minuskułowe kodeksy NT: Ewangelie .... 739 Dzieje i Listy Powszechne .... 261 Listy Pawła .... 338 Apokalipsa .... 122 Co nie oznacza, że łączna liczba minuskułów wynosiła 1460, ponieważ część z nich należała do tych samych rękopisów.
System Wettsteina został nieco ulepszony i skorygowany przez Scrivenera, Gregory’ego i Alanda. Aland wprowadził zupełnie nową numerację rękopisów (1r otrzymał numer 2814, 2ap otrzymał 2815, 4ap otrzymał, 2816 etc.), i dlatego teraz każdy minuskuł nosi inny numer katalogowy.