W roku 1788 starał się przyczynić do zlikwidowania izolacji politycznej Szwecji w Europie negocjując sojusz z Brytyjczykami. William Pitt Młodszy i Francis Osborne, lord Camarthen obawiali się jednak, że przez sojuszu ze Szwedami popchnąłby Francję prosto w ramiona Rosji. Von Nolckenowi pomagał brytyjski dyplomata Hugh Elliot, zwolennik sojuszu W. Brytanii, Prus, Holandii, Danii i Szwecji przeciw Rosji. O fiasku rozmów z Pittem, Nolcken poinformował władcę Szwecji, lecz Gustaw III zachował te informacje dla siebie, mając ciągle pewne nadzieje na sojusz.
18 lipca 1791 roku Gustaw III polecił mu listownie postarać się o angielskie subsydia dla Landgrafostwa Hesja-Kassel, ponieważ oprócz 16.000 żołnierzy szwedzkich i 8.000 rosyjskich w ataku na rewolucyjną Francję miała uczestniczyć armia najemna Hesji-Kassel w sile 12.000 żołnierzy. Agent szwedzki James Quentin Craufurd miał pomóc Nolckenowi w ewentualnym namówieniu Brytyjczyków do udziału w antyrewolucyjnej krucjacie.